लाटो नै हुन्छु बरु म...।
ऊँsssss
शान्ति...शान्ति...शान्तिssssssss
यो दोस्रो मुद्धा
तिम्रो विरुद्ध अपिल गरेको मैले।
खारेज
गर्छ भने पनि गरोस्
तर पहिले, लाटो नै हुन्छु बरु म...।
ईश्वर, तिमीले यति स्वतन्त्र किन दियौ? मलाई।
तिम्रै बदनाम
गरिहिँड़ छु, म। तिम्रै प्रशंसा
गरिहिँड़्छु, म। तर माध्यम
तिम्रै जिब्रोले खपी नसक्नुे बोल्छु, म।
तिम्रै आँखाले सही नसक्ने हेर्छु, म।
ईश्वर, तिमीले यति आस्था किन दियौ? मलाई।
तिम्रै तस्वीर
पुजी हिँड़्छु, म। तिम्रै मन्दिर
घेरी हिँड़छु, म। तर माध्यम
तिम्रै हातले थापी नसक्ने अर्थ भरी दिन्छु, म।
तिम्रै खुट्टाले हिँड़ी नसक्ने माटो बेची दिन्छु, म।
हे ईश्वर!
तिम्रो पापको माध्यम
म, हुनु चाहन्न। हुन परे,
लाटो नै हुन्छु बरु म...।
तिम्रो आस्ताको माध्यम
म, हुनु चाहन्न। हुनु परे,
लाटो नै हुन्छु बरु म...।
यसैले यहाँ
मेरै लिलामी हुँदा समेत,
लिलाम हुइ दिन्छु बरु म।
7/22/2011
छोपिएका कुरा!
साह्रै आकर्षित
त्यो आकर्षणमय छोपिएका कुरा।
शङ्कालु म,
नछोपिइएरै यी कुरा ठीक थिए। छोपिइएर
झन् धेर मलाई शङ्कालु बनाउछ।
हुनसक्छ त्यहाँ
बम नै होला तर
त्यो बमसँगै पड़्कन मन लाग्छ।
हुनसक्छ त्यहाँ
डढ़ेलो नै होला तर
त्यो डढ़ेलोसँगै डढ़्न मन लाग्छ।
हुनसक्छ त्यहाँ
तृप्ति होला तर
त्यो तृप्तिसँगै तृप्त हुन मन लाग्छ।
हुनसक्छ त्यहाँ
सुभाष होला तर
त्यो सुभाषसँगै सुभाषित हुन मन लाग्छ।
हुनसक्छ त्यहाँ
गहिराइ होला तर
त्यो गहिराइसँगै गहिरिनु मन लाग्छ।
हुनसक्छ त्यहाँ
शून्य होला तर
त्यो शून्यतासँगै हराउन मन लाग्छ।
त्यो डाँड़ा,
पहरा हुँदै समतल जङ्गलमा,
मलाईपनि हराउनँ मन लाग्छ। अनि हराइको
अनुभुतिहरूमा सोध्न मन लाग्छ
छोपिएक कुरा किन साह्रै कामुक हुन्छ हँ?
साँच्चै त्यो
छोपिएका कुरा रहस्यमय छ। मलाई
रहस्य बुझ्न मन लाग्छ, महसुस गर्न
मन लाग्छ। संसारलाई बताउन मन लाग्छ
छोपिएका कुरा भन्दा आकर्षित अरू के हुन्छ र...।
साह्रै आकर्षित
त्यो आकर्षणमय छोपिएका कुरा।
शङ्कालु म,
नछोपिइएरै यी कुरा ठीक थिए। छोपिइएर
झन् धेर मलाई शङ्कालु बनाउछ।
हुनसक्छ त्यहाँ
बम नै होला तर
त्यो बमसँगै पड़्कन मन लाग्छ।
हुनसक्छ त्यहाँ
डढ़ेलो नै होला तर
त्यो डढ़ेलोसँगै डढ़्न मन लाग्छ।
हुनसक्छ त्यहाँ
तृप्ति होला तर
त्यो तृप्तिसँगै तृप्त हुन मन लाग्छ।
हुनसक्छ त्यहाँ
सुभाष होला तर
त्यो सुभाषसँगै सुभाषित हुन मन लाग्छ।
हुनसक्छ त्यहाँ
गहिराइ होला तर
त्यो गहिराइसँगै गहिरिनु मन लाग्छ।
हुनसक्छ त्यहाँ
शून्य होला तर
त्यो शून्यतासँगै हराउन मन लाग्छ।
त्यो डाँड़ा,
पहरा हुँदै समतल जङ्गलमा,
मलाईपनि हराउनँ मन लाग्छ। अनि हराइको
अनुभुतिहरूमा सोध्न मन लाग्छ
छोपिएक कुरा किन साह्रै कामुक हुन्छ हँ?
साँच्चै त्यो
छोपिएका कुरा रहस्यमय छ। मलाई
रहस्य बुझ्न मन लाग्छ, महसुस गर्न
मन लाग्छ। संसारलाई बताउन मन लाग्छ
छोपिएका कुरा भन्दा आकर्षित अरू के हुन्छ र...।
कहाँ दुख्छ घाउ?
खुइssssय...
थेत्...
फरुवा फ्याकेर तीन नम्बरले भन्यो-
‘साला हजमले केश काटेजस्तो
गाछको फेद तासेको छ, तासेको छ। चिटिक्क पार्... भन्छ।
खैsss यो चप्रासी भनौदा पनि। आफू कलम काट्न जान्दैन। बाठे...।
ऐ... माइला... खैनी, ल्हे ल्हे। एक फ्वाक नचापी भएन।‘
माइला भन्छ-
‘औ... मामा, कहिले काहीँ त... किन्ने पनि गरन। कति मागेर मात्र खान्छौ।‘
केटाहरू, गलललल हाँस्छ।
उता मुन्सी बऊ,
घुमेर, औरतको
मेलोमै मात्र पुग्छ।
हुन त, सानो
पसलदेखि लिएर
ठूल्ठूला कार्यालयसम्म यस्तै हो।
कान्छीले मुख बङ्ग्याउँदै भन्छे-
‘अमुइsss उयाँ हेरन। आएछै... तम्सिनु लागि।‘
थेबानी भन्छे-
‘नभन्न... नभन्...। बर्खामा पत्ती टिप्न सघाउछ नि...।‘
अँ... तैँले जान्दछस्। नेपतथ्यबाट।
यसरी, जिस्किँदै
ठट्टा गर्दै, बित्छ उनीहरूको दिन। फेरि रातले
अङ्गालोमा थाहै नपाइ भुसुक्क बनाउछ। बिहान
हुन्छ। अव्यवस्थित व्यवस्थाले कप्...टी चाल चल्छ।
क्रमशः हिउँद लाग्छ।
गाछका कलमहरू मिलाएर,
फेदहरू तासेर। स्किप हानेर।
सुखौरो परेकोमा पानी दिएर। मल थपेर।
माइला, तीन नम्बर,
कान्छी र थेबानीहरूको समय बिद्छ।
बर्खा लाग्छ।
हरि...यो टुसाएर सबै
परिनत हुन्छ। पहिलो टिपाइ सकिन्छ।
विघावालहरूसमेत् कति व्यस्त देखिन्छन्।
मरत, औरत, छोकड़ा।
काम्दारी, चप्रासी, मुन्सी र मेनेजरहरू पनि।
दोस्रो टिपाइ शुरू हुन्छ।
धुइरो वर्षामा, सर्कारी छाता, घुम ओड़ेर सकिन्छ त्यो पनि।
तेस्रो टिपाइसँगै
दशैँले कुत्कुत्याउछ।
झन् व्यस्त हुन्छन् प्रिय कमानेहरू।
हिसाब गर्नु छैन।
नाफा नोक्सानको डर छैन। रिपोर्ट बुझाउनु छैन।
पन्ध्रको, महिनाको या वर्षको।
क्रमशः हिउँद लाग्छ। बर्खा लाग्छ।
कतै कोठाबाट नारायण गोपालले सुनाउछ-
“मलाई नसोध, कहाँ दुख्छ घाउ।”
खुइssssय...
थेत्...
फरुवा फ्याकेर तीन नम्बरले भन्यो-
‘साला हजमले केश काटेजस्तो
गाछको फेद तासेको छ, तासेको छ। चिटिक्क पार्... भन्छ।
खैsss यो चप्रासी भनौदा पनि। आफू कलम काट्न जान्दैन। बाठे...।
ऐ... माइला... खैनी, ल्हे ल्हे। एक फ्वाक नचापी भएन।‘
माइला भन्छ-
‘औ... मामा, कहिले काहीँ त... किन्ने पनि गरन। कति मागेर मात्र खान्छौ।‘
केटाहरू, गलललल हाँस्छ।
उता मुन्सी बऊ,
घुमेर, औरतको
मेलोमै मात्र पुग्छ।
हुन त, सानो
पसलदेखि लिएर
ठूल्ठूला कार्यालयसम्म यस्तै हो।
कान्छीले मुख बङ्ग्याउँदै भन्छे-
‘अमुइsss उयाँ हेरन। आएछै... तम्सिनु लागि।‘
थेबानी भन्छे-
‘नभन्न... नभन्...। बर्खामा पत्ती टिप्न सघाउछ नि...।‘
अँ... तैँले जान्दछस्। नेपतथ्यबाट।
यसरी, जिस्किँदै
ठट्टा गर्दै, बित्छ उनीहरूको दिन। फेरि रातले
अङ्गालोमा थाहै नपाइ भुसुक्क बनाउछ। बिहान
हुन्छ। अव्यवस्थित व्यवस्थाले कप्...टी चाल चल्छ।
क्रमशः हिउँद लाग्छ।
गाछका कलमहरू मिलाएर,
फेदहरू तासेर। स्किप हानेर।
सुखौरो परेकोमा पानी दिएर। मल थपेर।
माइला, तीन नम्बर,
कान्छी र थेबानीहरूको समय बिद्छ।
बर्खा लाग्छ।
हरि...यो टुसाएर सबै
परिनत हुन्छ। पहिलो टिपाइ सकिन्छ।
विघावालहरूसमेत् कति व्यस्त देखिन्छन्।
मरत, औरत, छोकड़ा।
काम्दारी, चप्रासी, मुन्सी र मेनेजरहरू पनि।
दोस्रो टिपाइ शुरू हुन्छ।
धुइरो वर्षामा, सर्कारी छाता, घुम ओड़ेर सकिन्छ त्यो पनि।
तेस्रो टिपाइसँगै
दशैँले कुत्कुत्याउछ।
झन् व्यस्त हुन्छन् प्रिय कमानेहरू।
हिसाब गर्नु छैन।
नाफा नोक्सानको डर छैन। रिपोर्ट बुझाउनु छैन।
पन्ध्रको, महिनाको या वर्षको।
क्रमशः हिउँद लाग्छ। बर्खा लाग्छ।
कतै कोठाबाट नारायण गोपालले सुनाउछ-
“मलाई नसोध, कहाँ दुख्छ घाउ।”
यी औँलाहरू...।
आज बिहानै
जुरूक्क उठी,
अटालीमा उभिएर
जोडी दुदेलोको बुढो रूख बीचबाट
पारि कालेबुङ हेर्दै थिएँ।
‘औ मान्छे!
के भाको... ट्वाल्ल परेर?
याँ, च्या छ।
ख..वै... म कमान हिडेँ।’
झसङ्ग भएँ। बुढियाको तीखो आवाजले।
हास
पनि उठ्यो।
साला यो प्रकृति
अजीब छ। कतिबेला
आकर्षित हुन्छ। थाहै पाउँदैन।
च्याप्प पक्रिहाल्छ। कलिलो दृश्य।
डाइनिङ टेबुलको
चिया, चुस्की मारेँ। रसिलो!
जेभए पनि
मायालु हात हो...। ट्वाक्क... जिब्रो।
आज
पेपर पनि आएनछ।
के गरूँ। टेबुल बजाउँदै
गरेको हातमा, पऱ्यो। नजर।
यी हातमा
भएका चुलबुले
औँलाहरू साह्रै बाठा छन्। किन
सञ्चोले बस्न नसकेका?
सोच्न थालेँ...
क्रमशः बूढी औँलो, चोर औँलो, माझी औँलो, साहिँली औँलो र कान्छी औँलो।
यी औँलाहरू
नै त हुन्। कहिले दोष्याउने। कहिले निर्दोष्याउने।
सम्बन्ध जोड्ने। विच्छेद गर्ने। कहिले एक भएर घुस्सिउँ कस्ने। कहिले चड्कन लगाउने।
टिको पोत्ने। सिउँदो मेट्ने। स्पर्श गर्ने। प्रताड़न दिने। स्यावासी दिने। लाखेस गर्ने। गोजी भर्ने।
गाँस खोस्ने। इतिहास बद्लाउने। माला लगाउने। फाँसी चडाउने।
यी औँलाहरू
कहिले के कोट्याउन। कहिले के दल्ने। कहिले के सुम्सुम्याउने। कहिले के चाख्ने। कहिले के थिच्ने।
कहिले के छोप्ने। कहिले के नङ्ग्याउने। कहिले मलाई दङ्ग पारेर सर्वस्व लुट्ने। कहिले मलाई
ब्रम्हाण्डमा पुऱ्याउने। कहिले मलाई मृत्युलोकमा पऱ्याउने।
यी औँलाहरू
उत्साहित पनि छन्।
उत्तिकै अनउत्साहित पनि।
बद्मास पनि छन्। उत्तिकै सहनशील पनि।
तर धेरथोर यी औँलाहरू
नजानिँदो रोम्यानटिक पनि छन्।
नमस्कार,
गरेर हेरेँ। कति आदर्श....
हन... औ... फेरि, झसङ्ग बनायो बुढियाले...
अघिनै, कमानबाट आइसकेको रहेछ।
औँलाहरू, अघि बढ्न खोज्यो...।
आज बिहानै
जुरूक्क उठी,
अटालीमा उभिएर
जोडी दुदेलोको बुढो रूख बीचबाट
पारि कालेबुङ हेर्दै थिएँ।
‘औ मान्छे!
के भाको... ट्वाल्ल परेर?
याँ, च्या छ।
ख..वै... म कमान हिडेँ।’
झसङ्ग भएँ। बुढियाको तीखो आवाजले।
हास
पनि उठ्यो।
साला यो प्रकृति
अजीब छ। कतिबेला
आकर्षित हुन्छ। थाहै पाउँदैन।
च्याप्प पक्रिहाल्छ। कलिलो दृश्य।
डाइनिङ टेबुलको
चिया, चुस्की मारेँ। रसिलो!
जेभए पनि
मायालु हात हो...। ट्वाक्क... जिब्रो।
आज
पेपर पनि आएनछ।
के गरूँ। टेबुल बजाउँदै
गरेको हातमा, पऱ्यो। नजर।
यी हातमा
भएका चुलबुले
औँलाहरू साह्रै बाठा छन्। किन
सञ्चोले बस्न नसकेका?
सोच्न थालेँ...
क्रमशः बूढी औँलो, चोर औँलो, माझी औँलो, साहिँली औँलो र कान्छी औँलो।
यी औँलाहरू
नै त हुन्। कहिले दोष्याउने। कहिले निर्दोष्याउने।
सम्बन्ध जोड्ने। विच्छेद गर्ने। कहिले एक भएर घुस्सिउँ कस्ने। कहिले चड्कन लगाउने।
टिको पोत्ने। सिउँदो मेट्ने। स्पर्श गर्ने। प्रताड़न दिने। स्यावासी दिने। लाखेस गर्ने। गोजी भर्ने।
गाँस खोस्ने। इतिहास बद्लाउने। माला लगाउने। फाँसी चडाउने।
यी औँलाहरू
कहिले के कोट्याउन। कहिले के दल्ने। कहिले के सुम्सुम्याउने। कहिले के चाख्ने। कहिले के थिच्ने।
कहिले के छोप्ने। कहिले के नङ्ग्याउने। कहिले मलाई दङ्ग पारेर सर्वस्व लुट्ने। कहिले मलाई
ब्रम्हाण्डमा पुऱ्याउने। कहिले मलाई मृत्युलोकमा पऱ्याउने।
यी औँलाहरू
उत्साहित पनि छन्।
उत्तिकै अनउत्साहित पनि।
बद्मास पनि छन्। उत्तिकै सहनशील पनि।
तर धेरथोर यी औँलाहरू
नजानिँदो रोम्यानटिक पनि छन्।
नमस्कार,
गरेर हेरेँ। कति आदर्श....
हन... औ... फेरि, झसङ्ग बनायो बुढियाले...
अघिनै, कमानबाट आइसकेको रहेछ।
औँलाहरू, अघि बढ्न खोज्यो...।
6/20/2011
जेन कविता
खेतमा, डायसपोराले हात दिन्छ, डोऱ्याउनलाई।
२. तिमीले बिर्सँदै गरेको संस्कार
सयपत्रीले भोगिरहेछ, गाउँमा।
३. इतिहासमा के नै थियो र..
माछा किराले खायो भन्नु।
४. सार्वनामिक तिम्रो विचारमा
पड़्काउन मन लागिरहेको छ, भ्रमको गोला।
५. ढुङ्गा पुज्ने मेरा पूर्खा
म पनि ढुङ्गा पुजिरहेछु।
६. तिम्रो कथा लेख्न
अगावै तिमी कथा भएछौ।
७. छन्दको घरमा
अनुप्राशको नृत्य।
८. पुच्छर सोज्याउने
ढुङ्ग्रो आफै बाङ्गिएछ।
९. फूल टिपे पनि ओइलाउँछ
नटिपे पनि ओइलाउँछ।
१०. परिवर्तन तिमीमा होइन
तिम्रो मानषिक्तामा हुनुपर्छ।
११. कसैले रोज्न दिएका
रङ्गहरू, मैले रातै रोजिदिएँ।
१२. ईश्वरको घर
तिम्रो व्यवसाय।
१३. ढुङ्गाको विश्वास
मान्छेको अविश्वास।
१४. तिम्रो हँसाइले
प्रताड़ित छु, म।
१५. भित्ताको मर्म
पोस्टरलाई के थाहा?
१६. खुला छ डायास्पोरा
तिम्रो हाम्रो घर।
१७. प्रेमको घरमा
मायाको तानासाही।
१८. उसले खोजी निकाल्यो
मेरै घरको कुरा।
१९. हाम्रै झाँक्री बखान्छ
हजुरहरूका ऱ्याप गीतमा।
२०. गाउँ जाने बाटो
कुरिरहेको छ, विकासलाई।
२१. आज मैले भिन्नै सोचेको
आ...मा... भन्ने, पहिलो
व्यक्ति को होला?
२२. सकिएन दुःख जीवनको
मेटिएन लालच मनको।
२३. होसियार... शब्द
निस्क्यो मुखबाट,
म, पनि होसियारै छु।
२४. यी आँखा साह्रै
तृषित छन्, नयाँ बिहान हेर्नलाई।
२५. इतिहासले कोर्दै छ
मेरो घरको घरेटी।
२६. अनुहारबिहीन मानछे
अनुहार खोजिरहेछ, दर्पणमा।
२७. साबल्टर्नको खेतमा
सामन्तीको हलो।
२८. मान्छे सम्पन्न बन्दै जान्छ
कुकुरसँग आत्मीय बन्दै जान्छ।
२९. खोजिरहेछ उसले अनुहार,
आफ्नै घरको ऐनामा।
३०. नियमको पन्नामा
शरणार्थी अक्षरहरू।
आशा हराएको खबर...!
एक बिहान
मेरा मित्रले भनेका थिए-
‘कवितामा अटाउँदैन कमान, उपन्यास लेख्नपर्छ, उपन्यास।’
हिजो बिहान
दर्पणको अनुहारमा
‘आशा हराएको खबर’ले
मलाई त्यो बिहानको
स्मरण गराइरहेथ्यो।
जुन बिहान पूर्वबाट भानूले
ममताको चूल्हो, छिचोल्दै
गरेको। पावनको कामुक
स्पर्शले उत्साहित बन्दै गरेकी
आशा।
तितेपातीका दाउरामा,
ढिँड़ो हुँडँल्दै गरेकी आमालाई
आफ्नो इच्छा प्रकट गर्छे-
‘आमा, हामी पनि ग्यास चुला ल्याए... हुन्न?’
कति सानो प्रश्न, कति ठूलो प्रहार...
आमाको वाक्ये फुटेन। भित्रबाट भक्कानिएर
आएका पीड़ाका लेदाहरू
बल्झफ्ती थुकसँग भित्रै निली पठाएर...
भन्छे- ‘छोरी, तिम्रै आशा छ। तिम्रो पापा
पर्देश गएको खबरै छैन। म, एकमात्रको
कमान खर्च, जाउलो धान्नमै सकिन्छ।
‘कड़्सारा’बाट बाँचेको पैसा, तिमीलाई पढ़ाउनु छ।’
आशामा यस्ता इच्छा कयौँ छ्न्
आमामा यस्ता समस्या कयौँ छन्।
तर त्यहाँ
एउटा सम्झौता छ
एउटा वाध्यता, सन्तोक
गर्ने आदत पनि बसेको छ!
कमानलाई
अझै, पूर्वको भानूले
छिचोल्न सकेको छैन। शुखको बतासले
अङ्गाल्न सकेको छैन।
तर कुन बतासले अङ्गाल्दा
आशामा एक इच्छा कम भयो होला?
र आमामा एक समस्या ज्यादा।
म, सोँच्दै छु,
आज मलाई पनि
चित्त दुखेको छ, आमा प्रति।
चः चः चः चः
हो साथी...
‘कवितामा नअटाएर
अटाएको कमान, गरीबको एक
गाँसमा नअटाएर अटाएको कयौँ भोक होला।’ – मैले
भनेको थिएँ।
एक बिहान
मेरा मित्रले भनेका थिए-
‘कवितामा अटाउँदैन कमान, उपन्यास लेख्नपर्छ, उपन्यास।’
हिजो बिहान
दर्पणको अनुहारमा
‘आशा हराएको खबर’ले
मलाई त्यो बिहानको
स्मरण गराइरहेथ्यो।
जुन बिहान पूर्वबाट भानूले
ममताको चूल्हो, छिचोल्दै
गरेको। पावनको कामुक
स्पर्शले उत्साहित बन्दै गरेकी
आशा।
तितेपातीका दाउरामा,
ढिँड़ो हुँडँल्दै गरेकी आमालाई
आफ्नो इच्छा प्रकट गर्छे-
‘आमा, हामी पनि ग्यास चुला ल्याए... हुन्न?’
कति सानो प्रश्न, कति ठूलो प्रहार...
आमाको वाक्ये फुटेन। भित्रबाट भक्कानिएर
आएका पीड़ाका लेदाहरू
बल्झफ्ती थुकसँग भित्रै निली पठाएर...
भन्छे- ‘छोरी, तिम्रै आशा छ। तिम्रो पापा
पर्देश गएको खबरै छैन। म, एकमात्रको
कमान खर्च, जाउलो धान्नमै सकिन्छ।
‘कड़्सारा’बाट बाँचेको पैसा, तिमीलाई पढ़ाउनु छ।’
आशामा यस्ता इच्छा कयौँ छ्न्
आमामा यस्ता समस्या कयौँ छन्।
तर त्यहाँ
एउटा सम्झौता छ
एउटा वाध्यता, सन्तोक
गर्ने आदत पनि बसेको छ!
कमानलाई
अझै, पूर्वको भानूले
छिचोल्न सकेको छैन। शुखको बतासले
अङ्गाल्न सकेको छैन।
तर कुन बतासले अङ्गाल्दा
आशामा एक इच्छा कम भयो होला?
र आमामा एक समस्या ज्यादा।
म, सोँच्दै छु,
आज मलाई पनि
चित्त दुखेको छ, आमा प्रति।
चः चः चः चः
हो साथी...
‘कवितामा नअटाएर
अटाएको कमान, गरीबको एक
गाँसमा नअटाएर अटाएको कयौँ भोक होला।’ – मैले
भनेको थिएँ।
स्विट हार्ट!
ह्याल्लो डार्लिङ...
उम्वाँ... उम्वाँ... उम.....वाँ।
उम्वाँ... उम्वाँ... उम.....वाँ।
रवीले मोबाइलमै
आफ्नो इच्छा पुरा गर्यो।
अर्थात् मायाका कोसेली
टाढ़ामा रहेकी मायालुलाई।
छेउमा बस्नेहरूलाई
कताकता अप्ठ्यारो
लागेजस्तो एकार्कालाई हेरेर
मुसकुराए। अब समयले धेरै यात्रा
गरिसकेका छन्। लजाउँदैन समय। फ्र्याङ्क छ सम्बन्ध।
याहू म्यासेन्जरमा
च्याट हुन्छ। गुगाल टाक् हुन्छ।
लाइभ भिडियो च्याट हुन्छ। अनि
म पनि सुटुक्क क्याफेमा पसेर
एउटा क्राइम गर्छु।
मलाई पनि
स्विट हार्ट भन्न मन लाग्छ।
अङ्गालो दिएर डार्लिङ्ग!
भन्न मन लाग्छ। इङ्गलिश
फिल्ममा जस्तो हनी! भनेर
डाँको छोड़ुँ जस्तो लाग्छ।
तर मेरी प्रिये,
लजालु छे। टक... टक... टक...
क्याट वार्क। हुँदैन उसलाई। रोम्यान्टिक
कुरा आउँदैन उसलाई। एउटा मोबाइल
भए हुन्छ भन्छे। राती सुटुक्कै
स्विट हार्ट भन्नलाई। लाजै नमानी उम्.....वाँ गर्नलाई।
आफ्नो इच्छा पुरा गर्यो।
अर्थात् मायाका कोसेली
टाढ़ामा रहेकी मायालुलाई।
छेउमा बस्नेहरूलाई
कताकता अप्ठ्यारो
लागेजस्तो एकार्कालाई हेरेर
मुसकुराए। अब समयले धेरै यात्रा
गरिसकेका छन्। लजाउँदैन समय। फ्र्याङ्क छ सम्बन्ध।
याहू म्यासेन्जरमा
च्याट हुन्छ। गुगाल टाक् हुन्छ।
लाइभ भिडियो च्याट हुन्छ। अनि
म पनि सुटुक्क क्याफेमा पसेर
एउटा क्राइम गर्छु।
मलाई पनि
स्विट हार्ट भन्न मन लाग्छ।
अङ्गालो दिएर डार्लिङ्ग!
भन्न मन लाग्छ। इङ्गलिश
फिल्ममा जस्तो हनी! भनेर
डाँको छोड़ुँ जस्तो लाग्छ।
तर मेरी प्रिये,
लजालु छे। टक... टक... टक...
क्याट वार्क। हुँदैन उसलाई। रोम्यान्टिक
कुरा आउँदैन उसलाई। एउटा मोबाइल
भए हुन्छ भन्छे। राती सुटुक्कै
स्विट हार्ट भन्नलाई। लाजै नमानी उम्.....वाँ गर्नलाई।
Subscribe to:
Posts (Atom)